|
Korekta za pomocą Curves (Krzywe) |
|
Napisał cherub
|
|
sobota, 15 kwiecień 2006 |
Korekta za pomocą Curves (Krzywe).
Materiał udostępniony dzięki uprzejmości wydawnictwa Helion.
Stosując funkcję Levels (Poziomy) można uzyskać obrazy o przyzwoitej jakości, lecz Curves (Krzywe) pozwala na znacznie więcej. Funkcja Curves (Krzywe) umożliwia wyizolowanie określonych fragmentów zakresu tonalnego i przeprowadzenie selektywnej korekcji. Zwykle kryje się za tym jakiś kompromis — eksponujemy pewne fragmenty obrazu kosztem innych. Niezwykle łatwo nauczyć się manipulowania obrazami; o wiele trudniej zdobyć umiejętność rozpoznawania, jak należy zmodyfikować konkretny obraz — to wymaga praktyki. Przykład tutaj opisany, oparty jest na naszych subiektywnych opiniach — możesz mieć inny pogląd na to, co należy zrobić.
W praktyce rzadko tworzymy tak szczegółowe krzywe, jak w przedstawionym tu przykładzie. Powszechnie wiadomo, że Photoshop oferuje trylion różnych sposobów na wykonanie jakiegoś zadania, a przykłady te powstały, gdy tych sposobów było „jedynie” kilka milionów.
Jednakże funkcja Curves (Krzywe) jest tak potężnym i sztandarowym narzędziem, że warto poświęcić trochę czasu na jej mistrzowskie opanowanie. Mistrzostwo to nie tylko zrozumienie, jak kształt krzywej wpływa na obraz, lecz także umiejętność codziennej pracy z tym narzędziem, umiejętność wykorzystania wszystkich jego opcji i elementów sterujących, umiejętność wyboru odpowiedniego sposobu tworzenia i edycji punktów krzywej. Każdy ma własny styl pracy i jej rytm, a funkcja Curves (Krzywe) może zwodzić swoją prostotą, ale w rzeczywistości jest to bardzo złożone narzędzie. Choć od dawna wiesz, jak używać zagnieżdżonych warstw z maskami i trybów rycia do edycji tonów i kolorów, teraz przekonasz się, że w większości przypadków użycie narzędzia Curves (Krzywe) jest najszybsze. Poświęć zatem trochę czasu, aby poznać jego wszystkie opcje.
Wskazówka. Punkty krzywej możesz przesuwać za pomocą klawiszy kursora.
Punkty krzywej możesz przesuwać za pomocą klawiszy kursora: strzałka w górę, strzałka w dół, strzałka w lewo i strzałka w prawo — to często najłatwiejszy sposób dokonywania precyzyjnych modyfikacji. Wielkość przesunięcia punktu po naciśnięciu klawisza kursora zależy od tego, czy używasz dużego, czy małego okna dialogowego Curves (Krzywe) — kliknij przycisk Zoom (Powiększenie), aby przejść od jednego do drugiego. W dużym oknie dialogowym każde naciśnięcie jednego z klawiszy kursora to przesunięcie punktu o jeden poziom. Dodanie klawisza Shift spowoduje przesunięcie o 10 poziomów. W małym oknie dialogowym każde naciśnięcie to przesunięcie o 2 poziomy, a dodanie klawisza Shift spowoduje przesunięcie o 15 poziomów. A zatem różnice pomiędzy małym a dużym oknem dialogowym Curves (Krzywe) nie są tylko kosmetyczne.
Latarnia. Najpierw utworzymy na krzywej trzy punkty, które ustawią całkowity kontrast zdjęcia. Obcinamy najciemniejsze wartości, aby pogłębić pozostałe czernie. Półcienie są nadal zbyt jasne, zatem przyciemnimy je poprzez modyfikację punktu nr 2. Ta modyfikacja sprawi, że obraz stanie się zbyt ciemny, zatem kolejna modyfikacja, dotycząca punktów nr 2 i 3, przywróci poprawny wygląd półcieniom i najjaśniejszym partiom obrazu (patrz zdjęcie poniżej).
Dodając kolejne punkty wyeksponujemy specjalne cechy zdjęcia. Klikając białe grzywy na falach z przytrzymaniem klawisza Ctrl, tworzymy punkt nr 4, a klikając ciemne obszary wody — punkt nr 5. Następnie rozsuwamy te dwa punkty, zwiększając kontrast pomiędzy jasnymi grzywami a ciemną wodą. To bardzo wzmocni światła, dlatego dodamy punkt nr 6, klikając z przytrzymaniem klawisza Ctrl jasny obszar na latarni. Cofamy go do poziomu 240, aby wydobyć trochę szczegółów w jasnych partiach obrazu.
Na krzywej powstał gwałtowny skręt, zatem dodajemy punkt nr 7, klikając cień na latarni z przytrzymaniem klawisza Ctrl, a następnie cofamy go do poziomu 210 w celu jego ujednolicenia. W ten sposób przyciemnimy również niebo.
Włączając i wyłączając podgląd w oknie dialogowym Curves (Krzywe),możemy zaobserwować, że kontrast na każdym fragmencie zdjęcia został poprawiony. Skały są bardziej jednorodne, a grzywy fal odcinają się od kipieli. Obraz jest zatem gotowy do wyostrzania i optymalizacji przy użyciu kroplomierzy.
Babcia Ela. W tym przypadku obetniemy znaczne fragmenty zakresu na obu jego krańcach, ponieważ nie zawierają one informacji o rzeczywistym zdjęciu (mamy nadzieję, że rozprawiamy się z widocznym w cieniach szumem generowanym przez skaner). Zakładamy, że szczegóły w jasnych partiach obrazu znajdują się znacznie poniżej poziomu 250, tak abyśmy mogli je później wyeksponować. Trzeci punkt utworzony na krzywej pogłębia cienie, poprawiając całkowity kontrast.
Kolejne trzy modyfikacje dotyczą określonych obszarów zdjęcia. Pierwsza zwiększa kontrast na twarzy, lecz jednocześnie czyni światła na ramieniu zbyt intensywnym. Gdyby to było nowoczesne zdjęcie, pozostawilibyśmy je bez zmian, lecz urok tej fotografii leży w jej zaawansowanym wieku. Nie chcemy, aby kontrast był zbyt duży i dlatego piąty punkt na krzywej przygasza światła na ramieniu. Szybkie porównanie zdjęć „przed” i „po”, uzyskane dzięki włączeniu i wyłączeniu funkcji podglądu, pozwoli nam zobaczyć, że zmniejszył się kontrast w okolicach lewego oka. Z tego powodu nasz ostatni krok będzie polegał na rozjaśnieniu lewej strony twarzy, co zwiększy kontrast z tłem (patrz zdjęcie poniżej).
Zapisz krzywe.
Na tym etapie ukończyliśmy modyfikacje krzywych — już nic więcej nie możemy zrobić bez wydruku próbnego. Lecz zanim klikniemy przycisk OK, aby zatwierdzić zmiany, zapiszemy krzywą o ostatecznym kształcie, klikając przycisk Save (Zapisz). Jeśli coś pójdzie źle lub stwierdzimy, że dokonane zmiany jednak nas nie satysfakcjonują, możemy wrócić do pierwotnej postaci pliku i ładując ukształtowaną krzywą, rozpocząć pracę od początku.
Po obejrzeniu wydruków próbnych możemy chcieć dalszych zmian. Modyfikacje takie lepiej wykonywać na pliku w pierwotnym stanie, poprzez dalsze kształtowanie krzywej. Aby dowiedzieć się, dlaczego, wystarczy spojrzeć na histogram. Na histogramie widać już przerwy na kilku poziomach, a więc jeśli mamy zamiar dokonywać dalszych modyfikacji, powinniśmy rozpocząć od pierwotnych danych obrazu, a nie rozciągać i ściskać te, które pozostały po pierwszej korekcie (patrz zdjęcie poniżej).
 |
|
